Op een zomerse avond in het buurtkroegje stelde Frank me voor aan een kennis. We schudden handjes en maakten gezellig een praatje.
Frank vertelde dat zijn kennis ‘films doet’. Films doet?
Er ging mij geen lichtje branden.
“Hij is Sebastiaan uit Ariel”, verduidelijkte Frank, “En Rafiki uit de Leeuwenkoning.”, vulde de kennis aan.
Aangezien het betreffende buurtkroegje wel vaker wordt bevolkt wordt door vreemde vogels met een erg levendige fantasie, was ik een beetje sceptisch. Ja, vast!
Maar aangezien ‘De Kleine Zeemeermin’ en de ‘Leeuwenkoning’ jarenlang tot onze videobanden*-collectie behoorden (en bij mij ver-uit favoriet waren) kon ik het niet laten.
Enthousiast besprak ik mijn meest favoriete scene van Rafiki uit de Leeuwenkoning met mijn nieuw ontdekte Bn’er.
En jawel; hij kende de scene!
Maar mijn twijfel verdween pas écht als sneeuw voor de zon toen hij ter plekke, gewoon daar aan de bar,
‘Kus haar dan’ uit De Kleine Zeemeermin voor me zong.
Ik herkende zijn stem meteen…
Verhip! Ik zat met Sebastiaan de Krab aan de bar!
* videoband: voorloper van de dvd. Rechthoekig doosje van plastic met daarin twee spoeltjes met een lint, werd veel gebruikt in de vorige eeuw. Het doosje werd in een metalen kastje gestopt (de videorecorder) waarna je het filmpje dat zich op het lint bevond, kon afspelen op je tv.
