Al sinds wij ons eigen huisje in Amsterdam hebben, riep mijn moeder dat ze zo graag een keer wilde komen kijken. Bezorgd wezen we haar op de acht trappen die ze op zou moeten. Ze woont zelf al anderhalf jaar gelijkvloers en is het afgelopen jaar flink ziek geweest.
Maar eigenwijs als ze is, wilde ze persé zelf komen kijken. En als mijn moeder iets wil, gebeurt het ook!
Dus pakte ik de laatste verhuisdozen uit en regelden we een reisje naar Amsterdam voor de halve familie. ”Kom je met de Fyra, Mam?” vroeg ik nog. “Nee,” antwoordde mijn moeder “We komen niet met z’n vieren. Zus, Esther en ik komen.” Op het laatste moment besloot ook mijn zus Han mee te gaan. Waren ze toch met z’n vieren! En ja, ze kwamen inderdaad met de snelle trein.
We haalden het hele gezelschap op op Schiphol en namen de trein naar Lelylaan. Tijl hielp (O)ma galant in en uit de trein en we wandelden naar ons nieuwe huisje. Daar begonnen we aan de grote klim. Vier verdiepingen, acht trappen, geen lift. Maar ze deed ‘t. Mijn oude moedertje klom zonder problemen en in een verbazingwekkend rap tempo naar de voordeur op de vierde verdieping.
Ons huisje werd door ‘t hele gezelschap unaniem ‘goedgekeurd’ en na koffie en taart konden we er weer tegen. We daalden de acht trappen weer af, maakten een wandeling naar de tramhalte (weer twee trappen op!) en namen de tram naar het centrum om een rondvaart te maken.
We plantten (O)ma in de tram op een stoeltje en deden zelf een waanzinnig soort stoelendans. Steeds als er een plaats dichter bij de uitgang vrij kwam, ging iemand van ons daar zitten om die plaats bezet te houden. En zodra de tram even stopte, zetten we (O)ma op het vrijgekomen plaatsje neer. Zo verplaatsten we (O)ma strategisch richting uitgang, zodat ze op plaats van bestemming vlot uit kon stappen.
En dankzij de onvolprezen hulp van Tijl, was ook de instap in de rondvaartboot geen probleem. Terwijl ze Amsterdam vanaf het water bekeek, rustte (O)ma lekker uit. Na afloop aten we een broodje in de stad en voerden dezelfde stoelendans op in de tram richting Frank’s huis om daar nog een bak koffie te drinken. Ook op vier hoog, maar hier gelukkig met lift!
De reis naar huis was, dankzij de snelle Fyra, een fluitje van een cent. Even was ik nog bezorgd om mijn moeder. Ik had verwacht dat ze de volgende dag wel last zou hebben van haar spieren na zoveel inspanning.
Maar de volgende dag sprong ze vlot uit bed, klaar voor een nieuwe drukke dag. Want de vloer van de keuken moet natuurlijk gedweild worden, de wc moet schoongemaakt worden en haar bed moet verschoond worden. En ze moet ook de uitnodigingen nog versturen voor haar verjaardag over twee maanden.
Haar tachtigste, wel te verstaan!
